Η ελπίδα,αχ αυτή η μικρή ανόητη ανάσα που παίρνουμε που και που.Σαν να βγαίνει ο αέρας κοφτός και το στομάχι τσιμπιέται μοναχό του.Γιατί όμως υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε αυτό το μαρτύριο της σταγόνας;Η ανθρώπινη φύση φταίει γι αυτό λένε κάποιοι,οι ταινίες και τα περιοδικά λένε κάποιοι άλλοι,η άτιμη κενωνία σε όλες τις εκφάνσεις της λέω εγώ.Η αλήθεια βρίσκεται ως συνήθως κάπου στη μέση.Κορίτσια που δεν είναι ροζ και μυρωδιαστά,αλλά παρόλα αυτά στο μυαλό τους διατηρούν τις πιο ρομαντικές σκέψεις,και τα βράδια πολύ πολύ αργά,αυτοχαστουκίζονται γιατί άφησαν αυτές τις ανασούλες να τις καταβάλουν.Καμιά φορά είναι το πιο δύσκολο να πάρεις μία ανάσα,μία και βαθιά και τελειωτική,και άλλη να μην έχει.Μία και καλή.Άλλωστε είναι γεγονός οτι αν κρατάς τις προσδοκίες σου απ'τα λουριά και δεν τις αφήνεις να καλπάζουν,το καλύτερο που θα ρθει θα σε πιάσει εξ απροόπτου και θα χαρείς διπλά.Οπότε keep your hopes low better.Αλλά αυτά ειναι για άλλες ως γνωστόν,γιατί αν θες να γράφεις εστω και μισή γραμμή,αν δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς,ξέρεις κι εσύ πολύ καλά οπως κι εγώ,ότι πάντα οι ελπίδες σου θα είναι πάντα αδάμαστα άλογα στα λιβάδια της Σκωτίας.Merry Christmas
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου