http://www.youtube.com/watch?v=zGxL2uNr7bk
Drinking rum and coca-cola,ένα πρωινό στη δουλειά.Η κόκα κόλα για το χανγκόβερ από τα χθεσινά,καλά όχι ραμ,αλλά βότκα.Όμως να,σα να ακούγεται πιο αλητεία το ρούμι ωρέ. Μα το πίνει κι ο Τζόνης ο Ντεπ,κι ό,τι κάνει ετούτος είναι ξαφνικά ένα τσακ πιο κουλ. Που λες-α!τι ωραία,μιλάω μόνη μου-χθες βράδυ πάλι γίναμε ένα με την πόλη,την αγαπάω πιο πολύ όταν πίνω θαρρώ.Νηφάλια,ντάξει,την ανέχομαι,αλλά όταν πίνω,μου 'ρχεται να αρχίσω να χορεύω μόνη μου βαλς στην πλατεία και να φιλάω όλα τα όμορφα αγόρια.Έτσι,για μια θεατρική εσάνς ρε αδερφέ!Ή,καλά εντάξει,ένα συγκεκριμένο αγόρι,αλλά άμα τον φιλάς χωρίς να θέλει,ψιλοβιασμός ή μπα;Χμμμ προβληματίστηκα τώρα..Και που λες-άντε πάλι-μετά πήγα σπίτι και θυμήθηκα μια βραδιά στη Θεσσαλονίκη,τότες που νόμιζα ότι μου ανήκει ο κόσμος και δεν περπατούσα καν,με παίρνανε στις πλάτες,σαν αρχόντισσα,και εκείνη τη μέρα πάλι χόρευα σε μια πλατεία στα Λαδάδικα έτσι μόνη μου.Η τρελή του χωριού φάση. Και μετά θυμήθηκα και που χόρευα στη Βαρκελώνη,στη πλατεία La Rambla,και με είχε πιάσει ένας περφόρμερ του δρόμου και χορεύαμε μαζί,αχ πόσο ευφραίνομαι άμα τα θυμάμαι!Και μετά αποκοιμήθηκα κάπως χαρούμενη.Και μετά ξύπνησα με έναν massive πονοκέφαλο-επιστροφή στην πραγματικότητα.Και συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι μεγαλώνοντας να κάνεις όνειρα και να θυμάσαι καλές στιγμές νηφάλιος.
Drinking rum and coca-cola,ένα πρωινό στη δουλειά.Η κόκα κόλα για το χανγκόβερ από τα χθεσινά,καλά όχι ραμ,αλλά βότκα.Όμως να,σα να ακούγεται πιο αλητεία το ρούμι ωρέ. Μα το πίνει κι ο Τζόνης ο Ντεπ,κι ό,τι κάνει ετούτος είναι ξαφνικά ένα τσακ πιο κουλ. Που λες-α!τι ωραία,μιλάω μόνη μου-χθες βράδυ πάλι γίναμε ένα με την πόλη,την αγαπάω πιο πολύ όταν πίνω θαρρώ.Νηφάλια,ντάξει,την ανέχομαι,αλλά όταν πίνω,μου 'ρχεται να αρχίσω να χορεύω μόνη μου βαλς στην πλατεία και να φιλάω όλα τα όμορφα αγόρια.Έτσι,για μια θεατρική εσάνς ρε αδερφέ!Ή,καλά εντάξει,ένα συγκεκριμένο αγόρι,αλλά άμα τον φιλάς χωρίς να θέλει,ψιλοβιασμός ή μπα;Χμμμ προβληματίστηκα τώρα..Και που λες-άντε πάλι-μετά πήγα σπίτι και θυμήθηκα μια βραδιά στη Θεσσαλονίκη,τότες που νόμιζα ότι μου ανήκει ο κόσμος και δεν περπατούσα καν,με παίρνανε στις πλάτες,σαν αρχόντισσα,και εκείνη τη μέρα πάλι χόρευα σε μια πλατεία στα Λαδάδικα έτσι μόνη μου.Η τρελή του χωριού φάση. Και μετά θυμήθηκα και που χόρευα στη Βαρκελώνη,στη πλατεία La Rambla,και με είχε πιάσει ένας περφόρμερ του δρόμου και χορεύαμε μαζί,αχ πόσο ευφραίνομαι άμα τα θυμάμαι!Και μετά αποκοιμήθηκα κάπως χαρούμενη.Και μετά ξύπνησα με έναν massive πονοκέφαλο-επιστροφή στην πραγματικότητα.Και συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι μεγαλώνοντας να κάνεις όνειρα και να θυμάσαι καλές στιγμές νηφάλιος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου