Κάθισες δίπλα μου,η ανάσα σου μύριζε ''Βεργίνα''.Δεν με ενόχλησε,μου ήταν οικεία,πιό οικεία απ'το να μύριζε μέντα.Ταίριαζε καλύτερα με τη δική μου που μύριζε βότκα.Θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο του Tom Robbins:<<Η μπύρα όμως δεν μπορεί να ικανοποιήσει τη μαγεία.Έτσι η μαγεία παράγγειλε και ενα γύρο βότκα.Αλλά η μαγεία χρειάζεται κάτι παραπάνω από βότκα.Χρειάζεται ρίσκα.Χρειάζεται ΑΚΡΑΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ>>.Στο είπα και με κοίταξες σαν χαμένος.Το μυαλό σου καταπονημένο δεν απορρόφησε ούτε λέξη.Μου'πες οτι είμαι το πιο όμορφο κορίτσι στον κόσμο.Η φίλη μου μου ψιθύρισε στο αυτί ¨αυτό λέει σε όλες¨.Πιο καλά,γιατί είχα ακούσει πως έχει μοναξιά στην κορυφή.Έτσι,θα'μαστε πολλές.Δεν θα γίνει,δεν θα μ'έχεις,στο είπα σε τρεις διαφορετικές γλώσσες για να το εμπεδώσεις.Έφυγες σκεπτικός.Μόνο να 'ξερες πως σου πάνε τα μπλε.Πόσο μου πάνε και μένα.Ακόμα κι οι καουμπόυσσες μελαγχολούν.Ακόμα και τα κορίτσια που ζουν σε μικρές πόλεις και κάνουν παιδιά απ'τα δεκάξι μελαγχολούν.Ακόμα και τα κορίτσια που ζουν σε μεγάλες,χαώδεις πόλεις και παίρνουν κάθε μέρα λαχανιασμένες το μετρό μελαγχολούν.Ακόμα και τα κορίτσια που ζουν την μία εποχή σε μια πόλη και την άλλη εποχή-δεν τις προλαβαίνεις-ζουν σε άλλη πόλη μελαγχολούν.Κι αυτοί που ερωτεύονται κάποιο από τα παραπάνω κορίτσια,αυτοί σ΄το λέω,μελαγχολούν περισσότερο απ'όλους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου