Humpy hippo

Η αμήχανη στιγμή που ερωτεύεσαι έναν ιπποπόταμο δεν ξεχνιέται.Απλώνεις την αρίδα σου κάπου με ένα πoτό στο ένα χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο και παρατηρείς γύρω σου την άγρια φύση.Και τότε σκάει,ανάμεσα σε άγρια λιοντάρια,ύπουλους πύθωνες και χαριτωμένα φλαμίνγκο,ένας ιπποπόταμος.Κοιτάει τριγύρω.Στο χέρι ένα μπουκάλι ουίσκι.Το ξεβιδώνει,ρουφάει μερικές γουλιές περιποιημένες,εκπνέει αλκοόλ και τσιγαρίλα.Και σε κοιτάει μες στα μάτια γελώντας.Τα χείλη του δεν κουνιούνται καν,αλλά εσύ το ξέρεις οτι γελάει από μέσα του,σχεδόν ξεκαρδίζεται.Και είναι αυτό το κούφιο γέλιο που σου τσιμπάει την καρδιά ή το στομάχι ή το έντερο.Και σου 'ρχεται να κλάψεις γοερά,να γελάσεις ηχηρά,να ουρλιάξεις σαν το λύκο της στέπας.Εν τέλει δεν κάνεις τίποτα,μόνο κοιτάς αυτό το σπάνιο είδος παχύδερμου και τα μάτια σου βγάζουν σπίθες.Η ώρα έχει πάει αργά,το ποτό άδειασε,τα τσιγάρα δανεικά κι αγύριστα πλέον,και συ,μια καταπιεσμένη ιγκουάνα,προσαρμόζεσαι στο χώρο,στο χορό,στη μουσική.Σε παρασύρουν τα τύμπανα και σε καυλώνει το μπάσο.Ιπποπόταμε,για κοίτα λίγο εδώ χάμο σε παρακαλώ!Στο εντωμεταξύ,ένα κοπάδι άγριες αντιλόπες περιτριγυρίζουν τον ιπποπόταμο σου και τον αγγίζουν με τα κέρατα τους,η ηδονή ξεχύνεται στην ατμόσφαιρα,τον θέλουν όλες.Θέλουν να τρυπήσουν τις βρωμερές στοιβάδες δέρματος και να φτάσουν στα ενδότερα,στο τρυφερό ροζ μέσα του.Αυτός όμως ούτε λίγο δεν νοιάζεται.Εσύ,ένα ιγκουάνα καθισμένο στο γκρι πεζούλι,αόρατο για όλους.Γιατί,όπως όλοι ξέρουν,τα ιγκουάνα παίρνουν το χρώμα του αντικειμένου στο οποίο κάθονται.Έτσι,εσύ,ένα γκρι ιγκουάνα,μπορείς μόνο να παρατηρείς τη σκηνή που εκτυλίσσεται μπροστά σου,του πολυαγαπημένου σου ιπποπόταμου,έρμαιο στα χέρια αδηφάγων αντιλοπών.Όμως κάτι μέσα σου σου λέει οτι το φχαριστιέται ο άτιμος.Ότι το θέλει ακράδαντα,να τον ταλαιπωρούν έτσι,κι εσύ,απλός θεατής,να βλέπεις.Αργά αργά σέρνεσαι προς ένα πράσινο φύλλο,τέτοιο χρώμα να πάρεις,να ταιριάζει με τα μέσα σου.Μόλις όμως γυρνάς την πλάτη να φύγεις,ο ιπποπόταμος της καρδιάς σου αρχίζει να περπατά κι αυτός.Σταματάς.Σταματά.Κι οι αντιλόπες γύρω του.Άραγε μόνο έτσι έχει αξία να σε θέλουν άλλες υπάρξεις του ζωικού βασιλείου;Μόνο αν είσαι στο οπτικό πεδίο μιας μικρής,ήσυχης,σχεδόν άφαντης,ιγκουάνα;Νωχελικά,ο ιπποπόταμος φεύγει,τέλος η παράσταση γι απόψε,ευχαριστούμε που πήρατε μέρος στο διαδραστικό μας παιχνίδι.Μένεις μόνη και παίρνεις το καφέ χρώμα του δέντρου,το γκρι της απουσίας,το μαύρο της μοναξιάς.Και η νύχτα βυθίζεται σε μια εκκωφαντική σιωπή..